Vooruitgang!

Sinds mijn vorige bericht over de Grace in Lace, de gehaakte tuniek waar ik aan bezig ben, ben ik flink gevorderd.

Het werk groeide met 20 cm, doordat er 25 nieuwe toeren bij kwamen. Ondertussen meerderde ik 42 steken. En in totaal waren het 4.812 stokjes.

Ik ben er nog lang niet. Er moet over 5 toeren verdeeld nog 30 keer gemeerderd worden, daarna moet ik doorhaken totdat het werk vanaf de twee markeerder 51 cm meet om vervolgens nog een motiefband er in te haken. Daarna is het afwerken van de randen en mouwtjes haken. Hopelijk heb ik genoeg garen, want dat heb ik gekregen en waarschijnlijk is het niet meer te verkrijgen.

Klein Duimpje.....

.... Is zijn laarsjes kwijt. Deze staan vanaf het voorjaar namelijk bij mij in de tuin. Ik ging vanmiddag voor een peper & zout molen naar de kringloop. Helaas hadden ze deze niet. Al snuffelend liep ik vervolgens zag deze schattige bloempot. En ik kon hem met geen enkele mogelijkheid laten staan!

Bezigheidtherapie

Een paar maanden terug begon ik aan een haakproject. Via via had ik een behoorlijke hoeveelheid wol gekregen, waardoor ik eindelijk weer eens wat groots kon maken.

 

Na het haken van een aantal proeflapjes (om de naaldmaat te bepalen), ben ik vol goede moed aan een jurk / tuniek begonnen: de Grace in Lace van Garnstudio. De maat was echter wel een half maat kleiner dan het patroon aangaf.

 

Naarmate mijn project vorderde, vond ik het er een beetje krap uitzien. Ook de afmetingen klopte niet helemaal met het patroon. Maar toch stug doorgegaan, want mijn proeflapje zei immers dat ik de goede maat naald had. En in het dragen zou het vast nog wel wat rekken, toch?!?!

 

37 cm waar 41 nodig was (mist 8 cm in omtrek)

15 cm waar 18 nodig was

 Toen ik ruim 20 cm van het lijf had gebreid, kwam ik erachter dat ik een fout had gemaakt met het minderen van steken aan het begin van het lijf. Vervolgens heb ik 15 cm van het lijf uitgehaald om de fout te herstellen en weer verder te gaan.

 

Weer op hetzelfde punt aangekomen, telde ik mijn steken en ik bleek er een tekort te komen. En in plaats van de helderheid van geest te hebben en er gewoon een steek bij te zetten (wat niemand in het eindresultaat zou hebben gezien), haalde ik weer ruim 10 cm uit en ging met het eerdere aantal steken + 1 verder.

 

Inmiddels was het werk dusdanig lang, dat ik het met goed fatsoen kon passen. En hoewel de vermoedens er al waren geweest, werd mijn vrees nu bevestigd. Het was echt veel te klein. Ik moest bijna mijn schouders optrekken om er in te passen en ademen was heel op eigen risico.

 

Met het bestaande werk nog intact ben ik met een nieuwe bol en een haaknaald met een halve maat groter opnieuw begonnen. Het werk voelde minder vast aan, de afmetingen kwamen heel wat dichter in de buurt van het patroon en het zag er natuurlijker uit.

 

17,5 cm is meer in de goede richting

 

Ik ben nu bijna op de helft en kan niet wachten om het daadwerkelijk te kunnen dragen. Dit gaat alleen nog wel een tijdje duren, want een toer kost me met 200+ steken inmiddels bijna een half uur om te voltooien. En ik moet er nog minimaal 30...….

 

Moraal van het verhaal: volg eerder de naaldmaat die in het patroon aangegeven staan dan je eigen proeflapje. Dat scheelt een heel hoop steken.

 

Precies hetzelfde aantal steken, links met naald 3,5 en rechts met naald 3

Boek met een verhaal

Vrijwel alle boeken die geschreven worden, hebben een verhaal. Dit boek is daarbij geen uitzondering. En het verhaal is dusdanig goed geschreven dat ik het zeker aan anderen zou aanraden. Vooral aan liefhebbers van detectives!

 

Maar dit boek heeft een tweede verhaal. En dat is begonnen toen de eerste eigenaar een berichtje achterliet in de kaft en het boek na het lezen waarschijnlijk achter heeft gelaten in een hostel in Nieuw-Zeeland. Daar heeft de tweede lezer het boek uit de kast gepakt (dit schijnt een gewoonte te zijn in hostels). Waar hij heeft achter gelaten, weet ik niet. Zelf heb ik het boek gehad van mijn buurvrouw toen zij met haar vriend naar Canada emigreerde. Zij heeft het boek uit een hostel in Australië toen zij zelf een boek achterliet.

 

Waar ik het boek ga achterlaten weet ik nog niet. Wel hoop ik dat de volgende lezer ook een berichtje achterlaat voor de volgende lezer en dat het verhaal zo wordt vervolgd.

Oud & Nieuw

Nee, ik loop nog niet op de jaarwisseling vooruit.

Ik heb het over de spullen die ik van mijn Bonpa en Bonma (in Nederlands: opa en oma)  heb gekregen die in mijn vrij moderne interieur een plaatsje hebben gekregen. Onlangs zijn mijn Bonpa en Bonma verhuisd van het huis dat ze 62 jaar geleden zelf hebben gebouwd naar een appartement. In de loop van de jaren hadden ze veel mooie spullen verzameld, waarin in het appartement helaas geen plaats zou zijn. De kinderen en kleinkinderen mochten daarom ook uitkiezen wat ze graag over zouden nemen.

 

Zelf heb ik een busje moeten huren om vooral de grote items van Brabant naar Ede te krijgen. Maar nu een paar weken later heeft alles een eigen plek en ben ik ontzettend dankbaar voor de herinneringen die ik nu al in mijn huis heb.

 

Ik had onder andere een serie van Chinese porselein borden (oud) uitgezocht. Hier heb ik zelf met een houten hoekprofiel en wat hoekjes (nieuw) een rail voor gemaakt in de keuken, waar ze de boel nu opfleuren.

 

 

Een beeldje dat ze na een van hun reizen naar Afrika (oud) mee terug namen, staat in mijn boekenkast (nieuw) waar ik naar boeken ook dierbare spullen tentoongesteld heb.

 

 

Ook de koebel die bij mijn Bonpa en Bonma in de garage hing, die we luidden als we achterom het huis binnen kwamen, heeft bij mij een nieuw thuis gevonden.

 

 

Naast een oude Bruynzeel kast (62 jaar oud en nog puntgaaf!), de stoel waar een goede vriend van de familie altijd in zat en de hometrainer, heb ik ook nog de doos met kerstballen van mijn oma gekozen. Deze heb ik vandaag samen met een paar nieuwe kerstballen en een nieuwe piek gebruikt om de boom op te tuigen.

 

Ook op deze manier wordt een eenvoudig huurhuis mijn thuis!

Raar, maar waar

Deze foto maakte ik vorige week woensdag of donderdag. Dat de natuur van slag is, wist ik al wel een tijdje. Sommige planten bloeien voor een tweede keer, voorjaarsbollen komen al weer boven de grond. Maar dit slaat voor mij echt alles.

In november nog roze frambozen aan de struik.... Zoet zijn ze echter niet meer. Ze krijgen niet genoeg zon om de benodigde suikers aan te maken. Maar bizar vind ik het wel.

Pretty in pink

Een behoorlijk aantal van mijn vriendinnen hebben kleine kinderen of staan op het punt om moeder te worden. Ik vind het altijd leuk om voor de verjaardagen van de kids of voor de geboortes een origineel cadeautje te maken.

Voor een van de kinderen die klaar was om naar de crèche te gaan, haakte ik een rugzak waar de klep uit het hoofd van een nijlpaard bestond.

Een vriendin die onlangs bevallen is, krijgt binnenkort de grijpbal voor haar kleine meid. Ik had er eigenlijk nog een belletje in willen verwerken maar dat is helaas niet gelukt.