Fijnproevers met vraatzucht....

Sinds een paar jaar ben ik helemaal verliefd op de groente 'palmkool'. Ook wel bekend als calavo nero of zwarte kool. Het is een Italiaans broertje of zusje van de boerenkool. Het is wat milder van smaak dan boerenkool en ik vind het heerlijk om samen met wat chili, knoflook, ansjovis en Parmezaanse kaas door de pasta te draaien.

 

Nu blijkt het dat niet alleen ik er groot fan van ben. Ook de buxusrups lijkt het lekker te vinden. Nadat ze de buxus in mijn achtertuin te grazen hebben genomen, zijn ze verkast naar mijn vijf palmkool planten. Ze eten hun buik behoorlijk rond en laten maar weinig over voor mij. En zoals de titel van mijn post al zegt, het zijn fijnproevers. Want ze eten het sappige blad op en laten de nerven staan. Een beetje een triest gezicht.

 

 

 

Volgend jaar maar een paar planten voor Renée en een paar planten voor familie Rups. Ze zullen toch wel een keer uitgegeten zijn......

Pluizige huisgenoot

Al ruim twee maanden geleden is mijn huisje veranderd in een tweepersoons huishouden. Of beter gezegd, het huishouden van een mens en een kitten. 13 juni heb ik op een boerderij in Lunteren de kleine dame Ella opgehaald.

 

Haar start bij mij in huis was niet heel gemakkelijk, want ze bleek nog geen 9 weken te zijn. Op basis van haar schamele 450 gram, het feit dat ze maar 10 gram brokjes at in plaats van de voorgeschreven 65 gram en haast niet op de kattenbak ging, dacht de dierenarts dat ze pas 6,5 week oud was. Dankzij wat extra liefde, aandacht en kust en vliegwerk met haar voeding is het inmiddels een behoorlijk puber die letterlijk en figuurlijk kattenkwaad uithaalt.

 

Ze klimt op de eettafel. Mijn kleren en schoenen verstopt ze onder het bed. Haar knuffel meneer Konijn wordt het hele huis door gesleept en beland met regelmaat in de voer- en/of waterbak. En elke keer als ik de trap af loop, moet er tussen de spijlen van het traphekje door even geboxed worden.

 

Tussen de drukke buien door ligt ze vaak heerlijk naast me te slapen, als ik thuis kom uit het werk word ik al kletsend verwelkomd. En 's nachts in bed word ik regelmatig wakker gemaakt omdat ze allemaal kusjes uitdeelt of besluit om mijn gezicht te wassen. Om daarna naast me verder te knorren.

Twee-in-een

Afgelopen week heb ik twee kleine projectjes afgerond. Allereerst een gehaakte rugzakje in de vorm van een nijlpaard. Deze heb ik alvast gemaakt voor het dochtertje van mijn beste vriendin. De kleine meid wordt over drie maanden al weer drie jaar. Vorig jaar kreeg ze een poncho van me en nu deze rugzak. Dan kan ze mooi de blits maken op de crèche.

 

Het tweede projectje is meer een oefenlapje. Ik ben al meer dan een jaar bezig met een quilt voor de pasgeboren dochter van een andere vriendin. Het duurt allemaal wat langer dan gedacht en de quilt is dusdanig groot dat ik heb besloten om deze met de machine door te gaan quilten. Omdat ik dit nog nooit heb gedaan, heb ik eerst een proeflapje gemaakt. Deze is echter zo goed gelukt, dat ik het wel de moeite waard vond om er een binding langs te zetten en het als een soort aandenken te houden.

 

 

 

 

 

World Press Photo

Vandaag ging ik samen met een vriend en vier volslagen onbekenden met Nieuwemensenlerenkennen naar de World Press Photo tentoonstelling in het oude gemeentehuis in Hilversum. Als gepassioneerd amateur fotograaf (die er te weinig tijd voor vrij maakt) vond ik dat ik daar toch minimaal een keer moest zijn geweest.

De foto's waren soms mooi, maar vaak vooral heel indrukwekkend. Hieronder een paar foto's die ik het meest bijzonder vond.

Ik heb mezelf het verzamelboek van alle verschillende winnaars cadeau. Deels ter inspiratie voor mijn eigen foto's en deels om alles nog een keer op mijn gemak te kunnen bekijken en de verhalen erbij te kunnen lezen.

Van Frans koekblik naar Snelle Zeebaars......

Laat me de titel even uitleggen. Sinds ik kan autorijden, heb ik vrijwel alle auto's waar ik langere tijd in heb gereden een naam gegeven. Zo reed ik Stees, een grote stationcar wat je fonetisch uitspreekt als stesjenkar. Verder was er Zoef, want die was zo snel op het gaspedaal dat die er als een haas van door ging bij het stoplicht.

Toen ik bijna twee jaar geleden mijn Peugeot kocht, kon ik niet echt een naam vinden. Veel verder dan Propje kwam ik niet. Maar naarmate we samen meer kilometers doorbrachten, bleek de naam 'Koekblik' haar liefkozend het beste te passen. Het dichtslaan van de deur klonk altijd wat blikkerig, ze had hier en daar wat kraakjes en piepjes en met de versnellingsbak was het soms een verrassing of die soepel schakelde. Net als dat het bij een koekblik een verrassing is welke soort koekjes je aantreft.

 

En hoewel ze gedurende 1 jaar en 9 maanden me altijd trouw van A naar B had gebracht en er inmiddels bijna 20.000 km extra op de teller stond, vond ik het onlangs tijd voor een andere auto. De keuze is gevallen op een Suziki Swift.

 

Nu zat ik laatst bij een sushi restaurant en zag daar tot mijn verbazing 'suzuki' op de kaart staan. Dit bleek 'zeebaars' te betekenen. En 'swift' staat voor rap of snel. Dus vandaar een Snelle zeebaars. Niet bepaald een vlotte naam.... Ook hier nog maar wat kilometers maken om te kijken wat de uiteindelijke naam wordt.

Vloeroppervlak te klein of quilt te groot?

Nu is mijn slaapkamer bij mijn ouders thuis alles behalve klein. Volgens veel maatstaven zal deze zelfs als groot worden bestempeld.

Toch had ik gisteren, tijdens het sandwiches van een quilt waar ik mee bezig ben, een probleem. Ik had te weinig plaats.

Bij het starten van deze quilt had ik op het patroon niet gekeken naar de verwachte afmetingen. Een aantal weken geleden was ik dan ook zeer verbaasd toen de afgeronde top 2 m 10 bij 1 m 75 bleek te zien. Nu maar op zoek naar een plek waar ik hem wel netjes plat kan leggen.

Haak in!

Mijn babyquilt ligt even stil omdat ik op de levering van de stof voor de achterkant wacht. Het borduren kwam me na twee maanden wel een beetje mijn neus uit. En van vier of vijf uur per dag punniken word je ook wel wat simpel.

Het is erg verleidelijk om dan aan een nieuw project te beginnen. Zeker omdat ik afgelopen weekend twee tassen met wol van mijn tante kreeg.

Maar..... 2017 nadert zijn einde en ik wil eerst wat dingen afronden om wat opgeruimder aan 2018 te beginnen.

Er ligt me al maanden een UFO haakwerk vanaf de salontafel aan te kijken. Aan het begin van het jaar begon ik er vol goede moed aan.

Nu ben ik niet helemaal zeker van de gekozen kleur, het patroon zit vol fouten, had ik de verkeerde maat gekozen en tot overmaat van ramp was de haaknaald die in het patroon stond te groot om met mijn haaktechniek de juiste steekverhouding te krijgen.

Omdat ik de wol niet ongebruikt af wil danken, heb ik het project weer opgepakt. Eerst afmaken en het eindresultaat bekijken. Mocht het niet bevallen, kan ik het altijd nog weggooien of er iemand anders blij mee maken.

Hebben jullie ook UFO die als AFFO 2018 ingaat?