Deadline........ gehaald!

Zoals ik in mijn vorige bericht schreef, gaat morgen de stucadoor in ons huis beginnen. Hoewel ik zelf door complicaties van het trekken van mijn verstandskiezen en het feit dat ik me een paar dagen niet lekker voelde beduidend minder heb kunnen klussen, hebben we mede dankzij het harde doorwerken van mijn vriend de deadline gehaald.

Alle plafonds zijn met isolerende latex behandeld zodat de geur en kleur van het jarenlange roken niet door het stucwerk heen kan komen. De betonnen 'buiten' muren zijn van het behang ontdaan en daarna helemaal opgeschuurd zodat er geen losse 'flubbertjes' meer op de muur zitten. De aansluitingen in de keuken zijn door de installateur op de juiste locaties geplaatst. Alle oude gipsplaten zijn weggewerkt achter nieuwe gipsplaten en alle elektrapunten in huis (schakelaar, stopcontacten, e.d.) zijn vervangen. 

In het filmpje geef ik jullie weer een toer door ons huis, dat er inmiddels al heel anders uit ziet dan 38 dagen geleden toen we de sleutels kregen.

Nu moeten we het werk voor een paar dagen uit handen geven. Als ik eerlijk ben, vind ik het best wel spannend. Hebben we alles wel goed voorbereid? Gaan ze alles wel netjes afwerken? Hoe gaat het huis er dadelijk uit zien?

Ik heb in elk geval altijd geleerd dat je goed moet zorgen voor de mensen die voor je komen werken. En aangezien ik van het weekend nog wat lekkers had gebakken (appel-kokos cake), krijgen ze daar in elk geval een stukje van voor bij de koffie.

Vooruitgang

In een tijd waar veel zaken, zoals sporten, uitgaan en elkaar simpelweg de hand kunnen schudden, tot stilstand zijn gekomen, blijft bij ons de verbouwing onverminderd voortgaan.

Op 21 februari hebben we de sleutel van ons huis in ontvangst mogen nemen. In de video hieronder krijg je een beeld van hoe het huis er op dat moment aan toen was.

Vanaf de start van het verbouwen wisten we dat we op 14 april een deadline hadden staan. Dan wordt namelijk de keuken geplaatst. En die tijd moet het installatiewerk (gas, water, elektra), het stucwerk en het laminaat voltooid zijn.

Vol goede moed zijn we in de eerste week met het sloopwerk begonnen. Er werd veel verwijderd: de keuken, een kozijn tussen de hal en de keuken, delen van de badkamer, kasten die we niet willen gaan gebruiken, behang en heel veel losse schroeven, spijkers en beugeltjes. 

Ook deden we een dwaze poging om de nicotineaanslag van 27 jaar roken van het plafond te verwijderen. Het middel werkte op zich prima, maar het werd een gigantisch waterballet, was erg arbeidsintensief en de oude latex kwam na de behandeling los van het plafond (hiermee was wel meteen de nicotine van het plafond verwijderd). 

We waren erg blij met de tip van de stucadoor die de eerste week kwam kijken: gebruik Veveo Collix Aqua Mur Mat. Een latex die de nictotine isoleert; de geur en kleur kunnen er niet doorheen, waardoor het stucwerk mooi wit blijft en je geen rooklucht meer in huis hebt.

Na het bezoek van de stucadoor hadden we de tweede deadline; hij wilde twee weken voor het plaatsen van de keuken in het huis om alle plafonds en muren aan te pakken. Wel moesten we voor die tijd nog het een en ander voor hem voorbereiden. De plafonds behandelen met de speciale latex, alle betonnen muren opschuren zodat de losse stukjes behang eraf waren en alle oude gipsplaten van nieuwe gipsplaten omdat het bruine papier van de oude platen anders door het stucwerk heen zouden komen.

Eenmaal een week onderweg, konden we grotendeels beginnen met opbouwen. Op de video hieronder kunnen jullie zien hoe ver we op 7 maart waren.

De deadline die nu als eerste in zicht komt is 30 maart. Dan begint de stucadoor. Hopelijk halen we deze deadline en kan ik jullie (ruim) voor die tijd een video laten zien van een huis dat volledig stuc-klaar is.

PS: we hebben het oude bad, twee radiatoren, leidingwerk en de vele schroeven en spijkers op laten halen door de oud-ijzerboer en kregen er nog een klein zakcentje voor. Want zeg nu zelf, alle kleine beetjes helpen.

Moderne Ministek

Degene die mijn blog met enige regelmaat lezen en/of mij kennen, weten dat ik mezelf in mijn vrije tijd graag bezig houdt met handwerken. Haken, breien, quilten, borduren, schilderen op nummer en sinds kort 'diamond painting'.

Een paar weken geleden was ik bij de Wibra om voor mijn moeder een specifieke kleur wol te halen die ze in Brabant niet (meer) hadden. Eenmaal bij de kassa viel mijn oog op een kleine display met daarop pakketjes voor 'diamond painting' voor welgeteld € 1,99. 

Nieuwsgierig als ik was, nam ik een pakketje met als onderwerp een buddha met me mee. De kans dat het voor een dergelijk bedrag wat was, was vrij klein. Maar als het niks bleek zijn, zou ook niet de wereld hebben gekost.

Inmiddels heb ik er al behoorlijk wat uurtjes aanbesteed (naast mijn werk, het huishouden en het klussen) en ik vind het me een partij leuk! Het principe doet me heel erg denken aan een mix tussen  Ministek en strijkkralen van vroeger. Maar dan net iets anders. 

Je hebt een afbeelding bestaande uit vakjes met nummers  erin met daar overheen een lijmlaag afgedekt door folie, een pen met een holle kop waar je wax in moet doen en 'diamantjes' (plastic steentjes met facetten) in alle benodigde kleuren. Vervolgens haal je een stukje folie los, pak je met de pen met wax een steentje van de juiste kleur op en die plak je in het bijbehorende vakje. En dat blijf je net zo lang herhalen tot je het schilderij vol hebt.

Een kind kan de was doen, moeilijk is het absoluut niet, maar je hoeft er niet hard over na te denken en je ziet het schilderij voor je ogen groeien. Mij brengt het na een drukke dag de broodnodige rust en ontspanning.

Een dag om te herinneren

Voor velen van jullie zal het vandaag een doodgewone vrijdag zijn geweest. Sommige zullen hebben gewerkt, anderen zullen misschien al weekend hebben gehad. Maar voor mijn vriend en mij was het een bijzondere vrijdag, een dag om te herinneren.

Vanochtend om 9:00 hadden we de inspectie van ons nieuwe (koop)huis, waarvoor we een half uur later de overdrachtsakte en hypotheekakte bij de notaris zouden gaan ondertekenen. Tevens hebben we onze relatie officieel vast gelegd in een samenlevingsovereenkomst. 

Om deze heugelijke gebeurtenissen te vieren, zijn we na afloop bij Koffie & Koffie wat lekkers gaan eten en drinken. Over de calorieën hoefden we vandaag even niet na te denken, aangezien we nog volop zouden gaan klussen. En dit telde deels als lunch.

Tegen half 1 waren we bij het huis en zijn we vol goede moet aan de gang gegaan. Uiteraard voorzien van goede overalls (die mama voor ons had geborduurd 😍), veiligheidsschoenen, veiligheidsbrillen, gehoorbescherming en voor mijzelf een roze (veiligheids)pruik.

Na een kleine 3,5 uur klussen lag de complete keuken in de sloopcontainer, was het kozijn tussen de keuken en de hal verwijderd en hadden we een toilet met uitzicht gecreëerd. Morgen vrolijk verder met de lange lijst van klussen die nog voor ons ligt.

Mi casa es su casa

Toen ik in februari 2018 de gemeente op de stoep van mijn gehuurde chalet had staan en te horen kreeg dat ik daar op laste van een flinke geldboete binnen 6 maanden weg moest zijn in verband met permanente bewoning, had ik niet heel veel opties.

Als single op een jaarcontract wil je graag je flexibiliteit behouden. Je weet immers nooit of je contract wordt verlengd en zo niet, waar je dan een baan zult vinden. En je weet niet in welke windstreek je je toekomstige partner tegen het lijf zult lopen. Daarbij zou ik op mijn inkomen waarschijnlijk net een appartement kunnen kopen, wat voor mij af viel omdat ik graag een tuin wilde.

Dan kom je vervolgens bij huren uit. Nu was er op dat moment in Ede voor de sociale huur een wachtlijst van 24 tot 36 maanden. En met slechts 6 maanden om een nieuwe woonruimte te vinden, viel die optie eigenlijk al af. Daarbij verdiende ik op jaarbasis net iets te veel, waardoor ik ook niet voor sociale huur in aanmerking kwam.

Wat dan?!?!? Precies, particuliere huur. Daar hadden ze echter de grappige regel ingevoerd dat je 4 x de huurprijs als bruto maandsalaris moest verdienen. En dan moet je met een gemiddelde huurprijs tussen de €750 - 850 flink je best doen. Via een paar omwegen en een behulpzame makelaar, kon ik uiteindelijk mijn huidige huurhuis betrekken.

Inmiddels bijna twee jaar verder, is de situatie behoorlijk veranderd. Ik woon niet langer alleen, maar deel mijn huis met vriendlief en twee poezen. Verder heb ik een vast contract en heeft mijn vriend zijn eigen bedrijf in Ede gevestigd, waardoor er geen intentie is om Ede op korte termijn te verlaten. En helaas blijft de huurprijs elk jaar stijgen en geef je feitelijk geld uit voor een huis dat nooit van jezelf zal zijn.

Alles bij elkaar opgeteld maakte het steeds interessanter om te kopen. 

Net voor de Kerst zijn we gaan rondkijken. Wat vinden we mooi? In welke wijk willen we wel wonen of juist niet? Willen we een 'kant-en-klaar' huis of willen we klussen? Enz. enz. enz.

We zijn nu ruim een maand verder en inmiddels hebben we een huis gekocht. Het is een opknappertje geworden, maar we staan te popelen om aan de gang te gaan en alles te maken zoals we het zelf mooi vinden.

Alles is rond: de hypotheek is goedgekeurd, alle nutsvoorzieningen besteld en de verzekeringen zijn geregeld. Ook zijn de keuken en de vloer al besteld. Nu is het nog 11 dagen wachten tot we de sleutel krijgen en het huis daadwerkelijk van ons is (nou ja, van de bank).....

Klepje open, klepje dicht....

Tot september woonde alleen Ella bij ons. Eten was geen enkel probleem, we konden een bak met voer volgooien en madam kon daar gemakkelijk drie dagen van doen. Haar gewicht was geen enkel probleem. Na de sterilisatie moest ze wel over op speciale brokken voor gesteriliseerde katten, maar daarna bleef ze heel constant 3,7 kg wegen.

De komst van Tibby bracht hier echter verschil in. De eerste weken dat Tibby alleen op haar kamer zat niet, maar vanaf het moment dat ze dusdanig aan elkaar gewend waren dat ze vrij door het huis konden lopen wel.....

Want Tibby kreeg kittenbrokjes en deze zijn natuurlijk veel lekkerder. Dus wat doe je dan als kat die de minder lekkere brokken voor gesteriliseerde katten krijgt? Precies, je eet eerst alle lekkere brokken op en vervolgens ga je gewoon verder met je eigen brokken. Want die zijn toch ook niet zo vies.

Het resultaat, Tibby kwam nauwelijks aan en Ella woog binnen de kortste keren 4,3 kg. Nu lijkt dat niet veel, maar op een origineel gewicht van 3,7 kg is het behoorlijk. We probeerden van alles om het bakje alleen voor Tibby bereikbaar te maken: onder de kast, in de krabpaal, tussen twee dozen waar alleen Tibby tussen leek te passen, op de boekenplank waar Ella normaal nog bij kon. Maar telkens kreeg Ella hem weer gevonden.

Om te voorkomen dat het gewicht van Ella verder zou stijgen, keken we naar voerautomaten. Nu heb je daar verschillende varianten in. Maar de meeste gaan op basis van tijd. Alleen was de regulatie over de dag heen niet zozeer het probleem, maar wel het afschermen van de brokken van Tibby.

Hoe los je dat dan op? Door een voerautomaat van Surefeed te kopen, die je per kat kunt instellen.

Hoe werkt dat? Onze katten zijn gechipt (je kunt ook een penning aan een halsband hangen), de automaat programmeer je in zodat deze alleen de chip van een kat herkent (in dit geval Tibby). En als de kat dan vervolgens haar kop in de automaat steekt gaat het klepje boven het voer open. Gaat de andere kat (of hond) met de kop in de automaat, dan het jammer de bammer! 

Zo Ella heeft meer dan eens verbaasd en teleurgesteld bij de automaat staan kijken en ze heeft het apparaat zelfs meerdere keren door de kamer verplaatst in de hoop het klepje toch open te krijgen. Helaas bleef het klepje dicht.

Inmiddels heeft Ella ook een automaat, omdat het leek dat Tibby bij haar ging snoepen. Nu is dat voor haar gewicht niet zo'n probleem, maar dan waren we alle controle over het eetpatroon van Ella kwijt. En aangezien we haar wilden laten afvallen, was het wel handig om daar enig zicht op te hebben.

Het enige nadeel is dat Ella nu regelmatig honger lijkt te hebben. Dit uit zich niet zo zeer in de vorm van miauwen, maar wel in de vorm van kartonnen dozen slopen. Niet dat ze het karton op eet, maar ze laat wel haar frustratie merken. Op zich niet schadelijk, maar wel lastig want we vinden nu door het hele huis snippers karton.

Maar liever wat vaker stofzuigen, dan een te dikke kat.

Tweede Kerstdag, maar dan anders

Tot een paar jaar geleden was Kerstmis eigenlijk altijd een vooraf besproken aangelegenheid. Eerste Kerstdag vierden we met heel de familie bij mijn opa en oma van vaderskant en Tweede Kerstdag bracht ik door bij mijn toenmalige schoonfamilie.

Eerst veranderde Tweede Kerstdag door een relatiebreuk voor mij. Hierdoor besteedde ik onder andere een Tweede Kerstdag bij vier wildvreemden die via Nieuw Mensen Leren Kennen een avondje tapas eten en Kolonisten van Catan spelen organiseerden.

Daarna verhuisden mijn opa en oma waardoor we niet langer met zijn allen bij hen konden eten.

Hierdoor werd Kerstmis qua planning telkens weer een kleine verrassing. Dit jaar was Eerste Kerstdag voor een etentje met het gezin, aangevuld met mijn vriend en mijn oma.

Tweede Kerstdag deden mijn vriend en ik anders dan anders. Geen etentjes met familie, maar een uitje naar Ouwehands Dierenpark in Rhenen. Daar wordt momenteel namelijk het China Light Festival gehouden.

Gewapend met camera's gingen we op pad. Uiteraard was mijn camera half leeg en had ook mijn telefoon weinig batterij meer. Maar toch heb ik een paar mooie plaatjes kunnen schieten.