Klepje open, klepje dicht....

Tot september woonde alleen Ella bij ons. Eten was geen enkel probleem, we konden een bak met voer volgooien en madam kon daar gemakkelijk drie dagen van doen. Haar gewicht was geen enkel probleem. Na de sterilisatie moest ze wel over op speciale brokken voor gesteriliseerde katten, maar daarna bleef ze heel constant 3,7 kg wegen.

De komst van Tibby bracht hier echter verschil in. De eerste weken dat Tibby alleen op haar kamer zat niet, maar vanaf het moment dat ze dusdanig aan elkaar gewend waren dat ze vrij door het huis konden lopen wel.....

Want Tibby kreeg kittenbrokjes en deze zijn natuurlijk veel lekkerder. Dus wat doe je dan als kat die de minder lekkere brokken voor gesteriliseerde katten krijgt? Precies, je eet eerst alle lekkere brokken op en vervolgens ga je gewoon verder met je eigen brokken. Want die zijn toch ook niet zo vies.

Het resultaat, Tibby kwam nauwelijks aan en Ella woog binnen de kortste keren 4,3 kg. Nu lijkt dat niet veel, maar op een origineel gewicht van 3,7 kg is het behoorlijk. We probeerden van alles om het bakje alleen voor Tibby bereikbaar te maken: onder de kast, in de krabpaal, tussen twee dozen waar alleen Tibby tussen leek te passen, op de boekenplank waar Ella normaal nog bij kon. Maar telkens kreeg Ella hem weer gevonden.

Om te voorkomen dat het gewicht van Ella verder zou stijgen, keken we naar voerautomaten. Nu heb je daar verschillende varianten in. Maar de meeste gaan op basis van tijd. Alleen was de regulatie over de dag heen niet zozeer het probleem, maar wel het afschermen van de brokken van Tibby.

Hoe los je dat dan op? Door een voerautomaat van Surefeed te kopen, die je per kat kunt instellen.

Hoe werkt dat? Onze katten zijn gechipt (je kunt ook een penning aan een halsband hangen), de automaat programmeer je in zodat deze alleen de chip van een kat herkent (in dit geval Tibby). En als de kat dan vervolgens haar kop in de automaat steekt gaat het klepje boven het voer open. Gaat de andere kat (of hond) met de kop in de automaat, dan het jammer de bammer! 

Zo Ella heeft meer dan eens verbaasd en teleurgesteld bij de automaat staan kijken en ze heeft het apparaat zelfs meerdere keren door de kamer verplaatst in de hoop het klepje toch open te krijgen. Helaas bleef het klepje dicht.

Inmiddels heeft Ella ook een automaat, omdat het leek dat Tibby bij haar ging snoepen. Nu is dat voor haar gewicht niet zo'n probleem, maar dan waren we alle controle over het eetpatroon van Ella kwijt. En aangezien we haar wilden laten afvallen, was het wel handig om daar enig zicht op te hebben.

Het enige nadeel is dat Ella nu regelmatig honger lijkt te hebben. Dit uit zich niet zo zeer in de vorm van miauwen, maar wel in de vorm van kartonnen dozen slopen. Niet dat ze het karton op eet, maar ze laat wel haar frustratie merken. Op zich niet schadelijk, maar wel lastig want we vinden nu door het hele huis snippers karton.

Maar liever wat vaker stofzuigen, dan een te dikke kat.

Tweede Kerstdag, maar dan anders

Tot een paar jaar geleden was Kerstmis eigenlijk altijd een vooraf besproken aangelegenheid. Eerste Kerstdag vierden we met heel de familie bij mijn opa en oma van vaderskant en Tweede Kerstdag bracht ik door bij mijn toenmalige schoonfamilie.

Eerst veranderde Tweede Kerstdag door een relatiebreuk voor mij. Hierdoor besteedde ik onder andere een Tweede Kerstdag bij vier wildvreemden die via Nieuw Mensen Leren Kennen een avondje tapas eten en Kolonisten van Catan spelen organiseerden.

Daarna verhuisden mijn opa en oma waardoor we niet langer met zijn allen bij hen konden eten.

Hierdoor werd Kerstmis qua planning telkens weer een kleine verrassing. Dit jaar was Eerste Kerstdag voor een etentje met het gezin, aangevuld met mijn vriend en mijn oma.

Tweede Kerstdag deden mijn vriend en ik anders dan anders. Geen etentjes met familie, maar een uitje naar Ouwehands Dierenpark in Rhenen. Daar wordt momenteel namelijk het China Light Festival gehouden.

Gewapend met camera's gingen we op pad. Uiteraard was mijn camera half leeg en had ook mijn telefoon weinig batterij meer. Maar toch heb ik een paar mooie plaatjes kunnen schieten.

Lang leve de Xenos!

Ik was al lang fan van de Xenos. Ze hebben veel leuke spullen tegen kleine prijsjes. Maar gisteren kon mijn dag na een bezoek aan de winkel niet meer stuk. Ze bleken nu ook mini marshmallows in het assortiment te hebben. 

Nu zullen jullie denken: wat moet je met mini marshmallows?

Mijn antwoord daarop is: een warme chocolademelk deluxe maken?

Als we hier in Nederland een luxe warme chocolademelk bestellen, krijg je deze vaak geserveerd met een toetje slagroom en een koekje.

Tijdens onze vakantie kwamen we erachter dat ze daar toch echt iets anders verstaan onder chocolademelk deluxe. Ze nemen een grote mok warme chocolademelk, deze overladen ze met slagroom om het geheel vervolgens af te maken met mini marshmallows. 

Als je alles door elkaar roert, smeltende marshmallows in de warme chocolademelk, waardoor je bijna hetzelfde effect krijgt als wanneer je ze bij een kampvuur houdt.

En dankzij de Xenos kunnen we ons zo nu en dan weer op vakantie in Schotland wanen.

Blij dat ik brei!

Een aantal jaar geleden kreeg ik van mijn tante een grote doos met olijfkleurige wol. Zelf ging ze er niks meer mee doen en ze hoopte dat ik er iets moois van kon maken voor mezelf. De doos lag een behoorlijke tijd ongebruikt op mijn werkkamer. Maar met mijn vakantie naar Schotland in het vooruitzicht, besloot ik een vest voor mezelf te gaan maken. 

Er zaten een aantal mogelijke patronen voor de wol in de doos en uiteindelijk koos ik voor het vest 'Silver Haze', een patroon van Garnstudio met nummer 103-1. Deze afgelopen weken breide ik stug door en gisteren kon ik het vest na het in elkaar zetten van 308 cm naden 'af' noemen.

Toen ik aan mijn vest bezig was, bedacht ik me dat ik voor mijn vriend een mooie sjaal wilde maken voor tijdens de vakantie. Ik bestelde de wol en had het plan om na het vest aan de sjaal te beginnen. Op een middag zat ik op mijn gemak te breien, tot mijn vriend ineens heel aandachtig naar mijn handen zat te kijken en me vroeg of ik nog meer breinaalden had.

Nu heb ik zoveel breinaalden dat ze bijna niet te tellen zijn, maar ik snapte zijn vraag niet. Voor het breien van het vest had ik immers maar twee naalden nodig. Waarom zou ik er nog meer nodig hebben? Tot ik naar de eettafel keek en de bestelde wol voor zijn sjaal zag liggen. Hij wilde zijn sjaal zelf breien. Het feit dat hij mijn hobby wilde leren kennen en zelf ook iets met zijn handen wilde maken, vond ik helemaal geweldig. Maar ik brei al sinds mijn tienerjaren en ik wist dat het hem niet zomaar zou lukken om vanuit het niks een sjaal in dubbele gerstekorrel zou kunnen breien.

Om hem vooral niet te ontmoedigen, pakte ik een bol restwol en een paar naalden. Deze wol (katoen) bleek te veel te splijten. Niet echt handig om het mee te leren. Wat dikkere wol die getwijnd was en bijbehorende naalden ging een stuk beter. Twee proeflapjes later was de wol op en kochten we bij de Zeeman een bol goedkope wol zodat hij zijn 'eigen' sjaal kon breien om het recht breien goed onder de knie te krijgen. Inmiddels heeft hij al een behoorlijke sjaal gebreid en op een paar kleine 'foutjes' na breit hij al mooi gelijkmatig en zit er ook een flinke snelheid in.

Als kleinigheidje en een knipoog naar mijn vriend, kocht ik 'breien voor dummies'. Op die manier kan hij ook de achtergrond van bepaalde technieken leren kennen. Ik ben er zelf al in begonnen te lezen en ook voor iemand die al bijna 20 jaar brei-ervaring heeft, staan er handig tips en trucs in.

Toen ik moest wachten op het drogen van de panden en mouwen van mijn vest die ik had gewassen om de naden minder te laten krullen, begon ik aan de echte sjaal voor mijn vriend. Inmiddels heb ik bijna 120 cm. Net niet op tijd voor de vakantie, maar wel weer een mooie werkstuk.

Gezinsuitbreiding

Maart 2018 kwam ik in mijn eentje in mijn huis wonen. Omdat de avonden toch wel behoorlijk lang en stil waren in mijn eentje,v kwam niet lang daarna in juni kleine Ella erbij. Hiermee werd het een huishouden van twee, geregeerd door koningin Ella met mijzelf als haar bediende.

Rond juli dit jaar is met het bij mij intrekken van mijn vriend, het huishouden gegroeid naar een huishouden van drie. Nog steeds geregeerd door koningin Ella, maar nu met twee bedienden.

Mijn huis is niet groot, maar toch was het met zijn drieën nog niet vol genoeg. We merkten dat Ella vaak met ons probeerde te spelen alsof wij ook katten zijn. Tevens zit ze overdag toch regelmatig lange tijd alleen. En daarom hebben we na lang nadenken besloten om voor een tweede kat te gaan. 

Na het afzoeken van internet en de asiels in de regio zijn we gevallen voor de kitten Peterselie, inmiddels omgedoopt tot Tibby. Een zwervertje gevonden bij een hotel en licht verwilderd. Hiermee heeft ze een behoorlijk rugzakje en heeft ze eerst bij een kattengedragstherapeute in de opvang gezetten. Maar inmiddels is ze dusdanig geresocialiseerd dat ze afgelopen zondag - na 5 - 6 weken wachten - naar huis mocht komen.

Aangezien ze eerst goed aan mijzelf en mijn vriend moet wennen, alvorens we haar aan Ella kunnen introduceren, zit ze apart in een van de slaapkamers. We hebben de kamer dusdanig ingericht dat er diverse schuilplekken zijn en ze heeft natuurlijk een flinke voorraad speelgoed gekregen. Uiteraard was ze de eerste middag en avond wat bang. Voorheen had ze haar broertje en zusje en nu zat ze alleen in een onbekende omgeving.

Inmiddels zijn we vier dagen verder. Met meerdere (nat)voer momenten op een dag, tussendoor nog wat spelen en het belonen van goed gedrag met lekkere kattensnoepjes zijn we al een heel eind gekomen. Zo heeft ze zich vandaag al uitgebreid door me laten aaien, wordt er in het zicht gewoon gegeten en ligt ze lekker op de grote stoel wanneer ik binnen kom, zonder weg te schieten

Eindelijk!

Komende week heb ik vakantie en hoewel ik vooral veel uit wil rusten, wil ik ook graag wat dingen in huis afmaken.

Zo ook mijn gehaakte Grace in Lace jurk, waar ik twee keer eerder over schreef. Het daadwerkelijke haken was op 18 februari van dit jaar al klaar. Met het schaamrood op de kaken moet ik bekennen dat de jurk daarna al die tijd onafgewerkt in de kast heeft gelegen.

Vandaag heb ik tijdens de Formule 1 van Duitsland op mijn gemak alle draadjes weggewerkt (al was het bijna te spannende en enerverend om weg te kijken). Ik ben ontzettend blij met het eindresultaat. Zeker als je bedenkt dat het van gekregen wol is gemaakt.

Nu mag het buiten eerst nog wat afkoelen voor ik het kan dragen. Ondertussen op naar de volgende klus.

Afdankertje of ingenieus ophangsysteem?

Inmiddels al weer drie jaar geleden kreeg ik van een oud-collega, die vogelaar was, een staartveer van een Argus fazant. Ik kan jullie vertellen: dat is met een lengte van 50 cm niet zomaar een veertje.

Al lange tijd had ik de plannen om de veer ergens in mijn huis ten toon te stellen. Maar waar laat je zo'n veer. Zeker met een grijpgrage kat in huis. Ergens op laten steunen is lastig, er worden nu eenmaal geen Argus fazant staartvleugel-steuntjes in de winkel verkocht. Ook is neerleggen geen optie, want dan zie je het niet of nauwelijks. En Ella kan vrijwel overal opklimmen, dus dan ligt de veer nergens veilig.

Tijdens het opruimen van mijn kledingkast en dan specifiek de ondergoedlade, kwam ik tot een oplossing. Een deel van een afgedankte bh heeft een tweede leven gekregen.

Gewapend met een schaar, secondelijm, dubbelzijdig plakband en een satéprikker, heb ik de bh van haar haakjes en oogjes onderdaan. De oogjes heb ik op twee plaatsen op de veer gelijmd. Nadat de lijm voldoende was gedroogd, heb ik de haakjes aan de oogjes bevestigd en de oogjes vervolgens met behulp van wat dubbelzijdig plakband en nog meer secondelijm op de muur gepositioneerd.

Zie aldaar een ingenieus ophangsysteem voor een staartveer van een Argus fazant gemaakt van afgedankt kledingstuk. Duurzaam of niet?